Po skonfigurowaniu sieci, administrator sieci powinien przetestować połączenie sieciowe, aby upewnić się, że działa ono prawidłowo. Dodatkowo, jest to przydatne dla administratora sieci w sporządzeniu dokumentacji sieci.
Polecenie Ping
Użycie polecenia ping jest efektywnym sposobem testowania połączenia. Test często używane jako test stosu protokołów, ponieważ polecenie ping komunikuje się z warstwy 3 modelu OSI do warstwy 2 i warstwy 1. Ping wykorzystuje protokół ICMP do sprawdzenia łączności.
Polecenie ping nie zawsze wskaże sedno problemu, ale może pomóc w identyfikacji źródła problemu czyli ważnego pierwszego kroku w procesie rozwiązywania problemów w niedziałającej sieci.
Polecenie ping jest metodą pozwalającą sprawdzić stos protokołów i konfigurację adresu IPv4 hosta a także przetestować połączenia lokalnych i zdalnych docelowych komputerów, tak jak pokazano na rysunku. Istnieją dodatkowe narzędzia dostarczające więcej informacji niż polecenie ping, takie jak Telnet lub Trace, które później będą szczegółowo omówione.
Wskaźniki IOS polecenia ping
Polecenie ping wykonane z IOS generuje jeden z kilku wskaźników dla każdego wysłanego komunikatu echo ICMP. Najczęściej spotykane wskaźniki to:
- ! - wskazuje, że otrzymano odpowiedź ICMP na żądanie echa
- . - wskazuje, że upłynął czas oczekiwania na komunikat odpowiedzi echa ICMP
- U - wskazuje, że otrzymano komunikat ICMP o nieosiągalności miejsca docelowego
Znak!(wykrzyknik) wskazuje, że ping zakończył się sukcesem i potwierdza łączność w warstwie 3.
Znak.(kropka) może wskazywać na problemy z komunikacją. Może to wskazywać na problemy z łącznością pojawiające się gdzieś wzdłuż ścieżki. Może to również oznaczać, że router wzdłuż ścieżki nie posiadał trasy do celu i nie wysłał komunikatu ICMP o nieosiągalności. Może również wskazywać, że ping został zablokowany przez urządzenie ze względów bezpieczeństwa.
ZnakUwskazuje, że router wzdłuż ścieżki nie posiadał trasy do docelowego adresu i odpowiedział komunikatem ICMP o nieosiągalności.
Testowanie pętli zwrotnej
Polecenie ping używane jest także do sprawdzenia wewnętrznej konfiguracji IP lokalnego hosta. Wykonanie tego testu polega na użyciu polecenia ping do zarezerwowanego adresu nazywanego adresem pętli zwrotnej (127.0.0.1). Sprawdza to poprawność działania stosu protokołów od warstwy sieciowej do warstwy fizycznej – i z powrotem – w rzeczywistości bez wysyłania sygnałów przez medium.
Polecenie ping wprowadza się w linii komend.
Składnia polecenia ping do lokalnej pętli zwrotnej ma następującą składnię:
C:\> ping 127.0.0.1
Wynik działania tego polecenia będzie zbliżony do poniższego:
Reply from 127.0.0.1: bytes=32 time<1ms TTL=128
Reply from 127.0.0.1: bytes=32 time<1ms TTL=128
Reply from 127.0.0.1: bytes=32 time<1ms TTL=128
Reply from 127.0.0.1: bytes=32 time<1ms TTL=128
Ping statistics for 127.0.0.1:
Packets: Sent = 4, Received = 4, Lost = 0 (0% loss),
Approximate round trip times in milli-seconds:
Minimum = 0ms, Maksimum = 0ms, Średnia = 0ms
Wynik wskazuje, że wysłano 4 pakiety – każdy o wielkości 32 bajty – i na wszystkie otrzymano odpowiedź od hosta 127.0.0.1 w czasie krótszym niż 1 ms. Skrót TTL pochodzi od zwrotu Time to Live (tzn. czas życia) i definiuje liczbę przeskoków, jakie pakiet ping może pokonać, zanim zostanie porzucony.