Podobnie jak w komunikacji międzyludzkiej, aby komunikacja pomiędzy komputerami zakończyła się sukcesem, muszą współdziałać i współpracować ze sobą różne protokoły sieciowe i komunikacyjne. Grupę powiązanych ze sobą protokołów wymaganych do zapewnienia komunikacji nazywamy zestawem lub stosem protokołów. Zestawy protokołów są implementowane na hostach i urządzeniach sieciowych, w oprogramowaniu, sprzęcie lub równocześnie w sprzęcie i oprogramowaniu.
Jedną z najlepszych metod wyobrażenia sobie sposobu współdziałania protokołów jest przedstawienie ich jako stosu. Stos protokołów jasno pokazuje, w jaki sposób poszczególne protokoły z całego zestawu są implemetowane na różnych urządzeniach. Protokoły przypisane są do poszczególnych warstw, gdzie każda usługa wyższego poziomu jest zależna od funkcjonalności określonej przez protokoły działające w warstwach niższych. Niższe warstwy stosu zajmują się przesyłaniem danych w sieci oraz zapewnianiem odpowiednich usług warstwom wyższym, które z kolei skupiają się na zawartości wysyłanej wiadomości. Jak widać na rysunku, model warstwowy może również zostać wykorzystany do opisu aktywności polegającej na bezpośredniej rozmowie dwóch osób. W najniższej warstwie, warstwie fizycznej, mamy dwoje ludzi, którzy są w stanie wypowiadać głośno słowa. W warstwie drugiej, warstwie zasad, mamy uzgodnienie dotyczące wykorzystania wspólnego języka. W warstwie najwyższej, warstwie zawartości, mamy obecnie wypowiadane słowa. Wszystkie te warstwy współdziałając ze sobą umożliwiają realizację komunikacji.
Oczywiście, w przypadku gdybyśmy byli świadkami takiej komunikacji, nie widzielibyśmy poszczególnych "warstw" unoszących się w przestrzeni pomiędzy rozmówcami. Podejście warstwowe jest tylko modelem, dzięki któremu możemy rozłożyć skomplikowane zagadnienie komunikacji na prostsze elementy składowe, które w takiej postaci można znaczne łatwiej opisać.