Protokół UDP
UDP, opisany w dokumencie RFC 768, jest uważany za protokół dostarczania na zasadzie "dostępnych możliwości" (ang. best-effort). UDP jest "lekkim" protokołem (z małym narzutem) transportowym, oferującym tą samą segmentację danych, jak w przypadku TCP, ale bez gwarancji niezawodności i bez kontroli transmisji. UDP jest protokołem tak prostym, że opisuje się go, wymieniając elementy, których nie zawiera w porównaniu do TCP.
Jak przedstawiono na rysunku, cechami charakteryzującymi UDP są:
- Bezpołączeniowość - UDP nie ustanawia połączenia pomiędzy hostami, przed przesłaniem danych.
- Brak gwarancji dostarczania danych - UDP nie zawiera usług, które gwarantują dostarczenia informacji. Protokół nie zawiera żadnych procesów czy usług, które zagwarantowały by retransmisję potencjalnie zaginionych danych.
- Brak możliwości rekonstrukcji danych we właściwej kolejności - Niekiedy dane są odbierane w innej kolejności, niż nastąpiło ich wysłanie. UDP nie zawiera żadnych mechanizmów, które umożliwiły by rekonstrukcję danych we właściwej kolejności. Dane są po prostu dostarczane do aplikacji w kolejności ich odebrania.
- Brak kontroli przepływu - W wypadku UDP nie ma żadnych mechanizmów, które kontrolowały by ilość przepływających danych, tak aby stacja odbiorcza nie została przeciążona. Urządzenie nadawcze wysyła dane przez sieć, jeżeli host docelowy jest przeciążony, będzie zmuszony do porzucenia części danych. W przeciwieństwie do TCP, protokół UDP nie gwarantuje retransmisji utraconych danych.